Wauw, hoe lang wil ik alweer een blog schrijven. Hele verhalen schieten door mijn hoofd wekelijks welke ik nog met jullie wil delen online. Puntje bij paaltje komt het er niet van. Instagram geeft jullie al de dagelijkse hoeveelheid informatie over wat ik hier of op vakantie allemaal uitspook (dit geschreven hebbende een aantal weken geleden, momenteel heb ik mijn Instagram gedeactiveerd, ZALIG). Toch werd het tijd voor weer een verhaaltje, want het is 5 augustus precies een jaar geleden dat ik naar Curacao ben verhuisd. Wauw, dit ging snel en ik durf eerlijk te zeggen dat ik niet meer dezelfde ben als toen ik kwam een jaar geleden.

Dit jaar was het jaar van mezelf pushen, mentaal, fysiek, in het werk, sociaal. Zo hing ik op ruim 50 meter hoog aan een touwtje, rende ik 21 kilometer in 30 graden over flinke heuvels zonder te trainen, dook ik tot ruim 20 meter diep en dook ik uberhaupt vaker en kwam ik met grote vissen in aanraking (ik schrok vroeger nog van een goudvis onder water), stond ik met mijn voeten in water met heel veel zeewier, ging ik in een onderzeeer tot 165 meter diep, kreeg ik een baan in een ander land in een omgeving die mij niet bekend was en verhuisde ik alleen zonder sociaal vangnet naar de andere kant van de wereld naar een huis wat ik alleen nog maar had gezien via WhatsApp videobellen en toen bedacht ‘goh prima gaan we doen’.

Nu denk je, dat valt toch allemaal wel mee?! Nou deze meid is snel bang, bang in het donker, bang van vissen (leuk joh duiken) bang om door een pijp te ademen (kan nu snorkelen & duiken!), heeft hoogtevrees 3.0 (ja fantastisch dat abseilen) en had zeker niet het idee om hardloopster te worden, maar toch even die 21 kilometer uitrennen in 2,5 uur, tot slot dacht ik ‘Leuk zo’n onderzeeer!’ en dat was het ook. Zonder risico geen vooruitgang. Mijn motto is: ‘Alles komt altijd goed’ en dat is ook zo. Waar ik na drie maanden op het eiland helemaal in paniek was omdat een groot gedeelte van mijn vrienden hier weer naar Nederland vertrok, kwamen er later weer hele mooie andere mensen voor in de plaats. Zo gaat dat hier op het eiland, mensen komen en gaan en je maakt met iedereen mooie herinneringen op een andere manier. Zoals geen een liefde hetzelfde zal zijn, zo is ook geen een vrienschap hetzelfde. Dat wil niet zeggen dat de ene beter is dan de andere, je leert te waarderen aan iedereen wat voor vriendschap en band je met diegene hebt opgebouwd. Of het nu is met je vrienden in Nederland die je steunen door dik en dun, of het vangnet dat je in korte tijd hebt opgebouwd in Curacao waarvan je weet dat no matter what ze altijd met je mee zullen gaan op gekke avonturen of die je ‘s nachts huilend kunt bellen om wat voor reden dan ook!

Het tweede jaar is ondertussen in volle gang en het bevalt ondanks Caroontje nog ontzettend goed. Heimwee is er nog niet, ik hou van Holland, jazeker en ik zou maar wat graag kroelen met die kleintjes van mijn vriendinnetjes en familie, maar vooralsnog is deze rots mijn thuis!

Komende weken worden ook weer heel gezellig vanwege bezoek uit Nederland, Pascalle & Niels, bekenden van Flakkee komen de maandag aan en zullen hier een tijdje gaan wonen! Heel veel zin in, en als kers op de taart komen Elise en Wouter, mijn oude roomie in Rotterdam en haar vriend een week! Als dat geen lekker eten & wijnen wordt dan weet ik het ook niet meer. Jullie zien de foto’s verschijnen. Veel liefs! Pientje.

With love, Irina

Pin It

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *