Dushinan, lieverds,

Er is veel gaande in de wereld er gaat geen dag voorbij dat er aan mij de vraag gesteld wordt hoe het hier gaat op Curacao. Vandaar even deze update over de situatie hier, hoe het met mij gaat en hoe de afgelopen maand was!

De vorige keer schreef ik een blog net na het Curacaose carnaval en net nadat Lennart was vertrokken na twee weken hier te zijn geweest. Hoe tegenstrijdig kan het zijn. Toen volop het leven gevierd, waar we nu vooral met een kleine kring op andere manieren het leven vieren en hier (tot nu toe) zeker nog niet mogen klagen maar het nieuws in de rest van de wereld ons toch bezighoudt.

Na maanden van visite had ik na Lennart en tussen de komst van Lisa en Hannah in even tijd voor mijzelf en de eilandvrienden hier. Eind februari heerlijk genoten met de meiden hier, waar we onder andere hebben genoten van Kensington en een optreden van Poke, uren dansen in de Zanzibar en ik fijn aan het sporten ben geslagen met Michelle. Toen was het alweer tijd voor het volgende bezoek! Han en Lisa kwamen aan en hebben de eerste week hier heerlijk kunnen genieten. We vielen met onze neus in de feestjes en zijn blij dat we die de eerste week hebben kunnen meepakken. Even een dagje chillen bij Lagun, eten bij de Gouverneur, avondje Cabana met Tony Junior waar we lekker hebben lopen rampetampen en tot slot de knaller, een dagje varen naar fuikbaai vanwege Jessie haar verjaardag. Rijtje boten naast elkaar, meer drank dan eten, wat floaties, een jetski & een band en je hebt de grootste lol. Ik dacht letterlijk die dag dat als we geen opblaasfiguren in het water hadden liggen om ons boven water te houden we waren verzopen van de lol.. Een hele fijne dag!

Wat ons nog niet helder was, was dat ook de Coronacrisis deze kant op zou komen. Vanaf half maart zijn ook hier alle gelegenheden, veel stranden, barretjes, kappers en scholen dicht en is reizen niet meer mogelijk. Er zijn nog maar twee vluchten van KLM die alleen maar mensen komen halen per week, waar er normaal zo’n 2 a 3 vluchten per dag aankomen en vertrekken. De meiden konden gelukkig nog wel terug. Daar ging mijn werkreis naar Bonaire, mijn reis naar Nederland & onze vakantie naar Nicaragua en Panama. Maar niet getreurd we zitten nog steeds op een tropisch eiland.

Corona. We houden onze kring klein, Annie (Annemarie) die natuurlijk bij mij in huis woont, m’n eilandbestie Jessie, Jochem de grote broer en beste maat en Daan & Leonie, Michelle en Mitch & Debrah zijn eigenlijk de enige mensen naast collega’s die ik nu nog zie.
Werken is voornamelijk vanuit huis, om de twee dagen werk ik vanaf kantoor, dit om mogelijke verspreiding te verminderen, flatten the curve. Nu was mijn reistijd al nihil, maar dat uitslapen tot 8 uur heeft ook wel zijn voordelen. Meer thuis zijn ook, want ja ik was en ben oververmoeid.

Life-update. 14 maanden de wereld rond & keihard werken, terugkomen zonder huis, baan of geld, een break-up na hopi lang, een nieuw huis, nieuwe baan, nieuwe huisgenoot & liefdes – dienstreis en dan opeens emigreren naar Curacao – nieuwe nog uitdagerende baan in een sector waar je nog helemaaal niet bekend bent – veel ontdekken en uitgaan – nieuw leven, nieuw land, nieuwe vrienden & smooorverliefd worden – 3 maanden lang non-stop vrienden (fantastisch JA!) in huis en ook met hun gezellig willlen doen – lat relatie – nog meer werk. Ja ik ben wel even toe aan niks. En toen kwam niks, deze niks bedoelde ik niet.. Maar hij komt wel precies op tijd!

Liefde. Donderdag 2 april. De bedoeling was dat ik al trappelend het vliegtuig in zou stappen voor een weekend Nederland, ONS weekend samen op de Veluwe in een te schattig gehuurde AirBnB voor een weekend samen, dagje spa & lekker uit eten. Een weekend, want ja vakantiedagen zijn schaars & onze afspraak was dat we elkaar niet langer dan twee maanden aaneengesloten meer willen missen. Dan wordt het een weekend.. Dat weekend gaat niet door en met de maatregelen tot aan 1 juni ziet het ernaar uit dat we elkaar de komende maanden ook niet gaan zien. Makkelijk is het niet, gaan we dit doen, ja we gaan dit doen. Er is niemand op deze wereld waar ik ooit zo gek op ben geweest en tja, dat moet je ook wel een beetje zijn wil je dit in stand houden. Vasthouden aan het lange termijn doel & ondertussen uren facetimen, maar dat doet iedereen nu! Het scheelt ontzettend dat heel veel mensen in de wereld in hetzelfde schuitje zitten, niemand kan echt samenzijn met al zijn geliefden nu. Elke dag spookt het weer door je hoofd: ‘Hoe fijn had het geweest om als je dan in quarantaine zit, dat samen te kunnen doen..’ Maarja, de keus is er geweest, ik mag naar huis, dit betekent echter dat het avontuur hier voor mij ophoud en dat voelt niet goed. Ik ben niet klaar hier, dit is nog mijn thuis. Nederland voelt nog zo ver weg & onbereikbaar. Ik wil zeker terug, maar dit is niet het juiste moment. Dat betekent nog heel veel traantjes en ik mis jou & ik hou van jou’s, maar de gedrevenheid om hier te zijn is nog veel te sterk.

Leven hier nu . We mogen nog in kleine kringen op 1,5 meter afstand ons leven leiden. Toch zijn de straten stil, de winkels behalve de supermarkt dicht, de toeristen en stagiaires terug naar huis & de stranden leeg. Er zijn nog een aantal ‘lokale’ stranden zonder eetgelegenheid waar je wel heen kunt gaan en dat doen we dan ook van harte. Daarnaast kunnen we nog gewoon kiten, wakeboarden, varen met de boot & duiken. Het leven is rustiger, meer contact met thuis, meer contact met je vrienden hier. Je helpt elkaar en groeit nog meer naar elkaar toe. Jessie en ik balen natuurlijk enorm van onze aanstaande vakantie, maar maken er hier ook het beste van. Zo gingen we zaterdag op avonturenpad, kregen we een lekke band, vonden dat fantastisch want nu weten we dat we deze zelf kunnen vervangen, wandelden door de zoutpannen (wat nu heel curacao doet) & dronken een fles wijn in de zon. Het leven is goed. Geniet van elkaar, juist in deze tijden. Je kunt nu zoveel mooie gesprekken met elkaar aangaan omdat je meer tijd hebt! Werken gaat voor mij gewoon door, maar door meer vanuit huis te werken heb je toch meer tijd over. We zijn niet bang, wel is het schrijnend om te zien dat veel lokale mensen hun baan kwijtraken vanwege de leeg- en stilstand in de toeristensector. Geen geld, geen baan en in zoveel mogelijke lockdown.. Laten we hopen dat het snel beter wordt zodat het eiland, in ieder geval voor zichzelf weer open kan.

Toekomst. Mijn wenkbrauwen zijn straks beren, ik kan een memory spel beginnen aan vouchers van vliegtuigmaatschappijen, ben straks hopelijk veel in Nederland om te kroelen met jullie allemaal & we zien het rooskleurig in. We moeten wel. Ik hoop dat jullie allemaal veilig en gezond blijven en voor hier hoop ik dat de economie (naast dat we allen gezond blijven) weer kan gaan draaien want dat is hard nodig. Voorlopig gaat bij mij de rem erop en ga ik veel de natuur in met de hiervoorgenoemde mensen. Lekker het water in, morgen staat er op de thuiswerkdag een lunchpauze in zee gepland, even een rondje zwemmen in de zee, hoofd leegmaken en we gaan weer door. We mogen niet klagen, ik wens iedereen sterkte en succes of je nu een vitaal beroep hebt of niet. Voor iedereen zijn dit mentaal zware tijden. Tot zover deze update, love you all.

Irina – <3

Pin It

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *