Category: Daily Life

Life-update –

Dushinan, lieverds,

Er is veel gaande in de wereld er gaat geen dag voorbij dat er aan mij de vraag gesteld wordt hoe het hier gaat op Curacao. Vandaar even deze update over de situatie hier, hoe het met mij gaat en hoe de afgelopen maand was!

De vorige keer schreef ik een blog net na het Curacaose carnaval en net nadat Lennart was vertrokken na twee weken hier te zijn geweest. Hoe tegenstrijdig kan het zijn. Toen volop het leven gevierd, waar we nu vooral met een kleine kring op andere manieren het leven vieren en hier (tot nu toe) zeker nog niet mogen klagen maar het nieuws in de rest van de wereld ons toch bezighoudt.

Na maanden van visite had ik na Lennart en tussen de komst van Lisa en Hannah in even tijd voor mijzelf en de eilandvrienden hier. Eind februari heerlijk genoten met de meiden hier, waar we onder andere hebben genoten van Kensington en een optreden van Poke, uren dansen in de Zanzibar en ik fijn aan het sporten ben geslagen met Michelle. Toen was het alweer tijd voor het volgende bezoek! Han en Lisa kwamen aan en hebben de eerste week hier heerlijk kunnen genieten. We vielen met onze neus in de feestjes en zijn blij dat we die de eerste week hebben kunnen meepakken. Even een dagje chillen bij Lagun, eten bij de Gouverneur, avondje Cabana met Tony Junior waar we lekker hebben lopen rampetampen en tot slot de knaller, een dagje varen naar fuikbaai vanwege Jessie haar verjaardag. Rijtje boten naast elkaar, meer drank dan eten, wat floaties, een jetski & een band en je hebt de grootste lol. Ik dacht letterlijk die dag dat als we geen opblaasfiguren in het water hadden liggen om ons boven water te houden we waren verzopen van de lol.. Een hele fijne dag!

Wat ons nog niet helder was, was dat ook de Coronacrisis deze kant op zou komen. Vanaf half maart zijn ook hier alle gelegenheden, veel stranden, barretjes, kappers en scholen dicht en is reizen niet meer mogelijk. Er zijn nog maar twee vluchten van KLM die alleen maar mensen komen halen per week, waar er normaal zo’n 2 a 3 vluchten per dag aankomen en vertrekken. De meiden konden gelukkig nog wel terug. Daar ging mijn werkreis naar Bonaire, mijn reis naar Nederland & onze vakantie naar Nicaragua en Panama. Maar niet getreurd we zitten nog steeds op een tropisch eiland.

Corona. We houden onze kring klein, Annie (Annemarie) die natuurlijk bij mij in huis woont, m’n eilandbestie Jessie, Jochem de grote broer en beste maat en Daan & Leonie, Michelle en Mitch & Debrah zijn eigenlijk de enige mensen naast collega’s die ik nu nog zie.
Werken is voornamelijk vanuit huis, om de twee dagen werk ik vanaf kantoor, dit om mogelijke verspreiding te verminderen, flatten the curve. Nu was mijn reistijd al nihil, maar dat uitslapen tot 8 uur heeft ook wel zijn voordelen. Meer thuis zijn ook, want ja ik was en ben oververmoeid.

Life-update. 14 maanden de wereld rond & keihard werken, terugkomen zonder huis, baan of geld, een break-up na hopi lang, een nieuw huis, nieuwe baan, nieuwe huisgenoot & liefdes – dienstreis en dan opeens emigreren naar Curacao – nieuwe nog uitdagerende baan in een sector waar je nog helemaaal niet bekend bent – veel ontdekken en uitgaan – nieuw leven, nieuw land, nieuwe vrienden & smooorverliefd worden – 3 maanden lang non-stop vrienden (fantastisch JA!) in huis en ook met hun gezellig willlen doen – lat relatie – nog meer werk. Ja ik ben wel even toe aan niks. En toen kwam niks, deze niks bedoelde ik niet.. Maar hij komt wel precies op tijd!

Liefde. Donderdag 2 april. De bedoeling was dat ik al trappelend het vliegtuig in zou stappen voor een weekend Nederland, ONS weekend samen op de Veluwe in een te schattig gehuurde AirBnB voor een weekend samen, dagje spa & lekker uit eten. Een weekend, want ja vakantiedagen zijn schaars & onze afspraak was dat we elkaar niet langer dan twee maanden aaneengesloten meer willen missen. Dan wordt het een weekend.. Dat weekend gaat niet door en met de maatregelen tot aan 1 juni ziet het ernaar uit dat we elkaar de komende maanden ook niet gaan zien. Makkelijk is het niet, gaan we dit doen, ja we gaan dit doen. Er is niemand op deze wereld waar ik ooit zo gek op ben geweest en tja, dat moet je ook wel een beetje zijn wil je dit in stand houden. Vasthouden aan het lange termijn doel & ondertussen uren facetimen, maar dat doet iedereen nu! Het scheelt ontzettend dat heel veel mensen in de wereld in hetzelfde schuitje zitten, niemand kan echt samenzijn met al zijn geliefden nu. Elke dag spookt het weer door je hoofd: ‘Hoe fijn had het geweest om als je dan in quarantaine zit, dat samen te kunnen doen..’ Maarja, de keus is er geweest, ik mag naar huis, dit betekent echter dat het avontuur hier voor mij ophoud en dat voelt niet goed. Ik ben niet klaar hier, dit is nog mijn thuis. Nederland voelt nog zo ver weg & onbereikbaar. Ik wil zeker terug, maar dit is niet het juiste moment. Dat betekent nog heel veel traantjes en ik mis jou & ik hou van jou’s, maar de gedrevenheid om hier te zijn is nog veel te sterk.

Leven hier nu . We mogen nog in kleine kringen op 1,5 meter afstand ons leven leiden. Toch zijn de straten stil, de winkels behalve de supermarkt dicht, de toeristen en stagiaires terug naar huis & de stranden leeg. Er zijn nog een aantal ‘lokale’ stranden zonder eetgelegenheid waar je wel heen kunt gaan en dat doen we dan ook van harte. Daarnaast kunnen we nog gewoon kiten, wakeboarden, varen met de boot & duiken. Het leven is rustiger, meer contact met thuis, meer contact met je vrienden hier. Je helpt elkaar en groeit nog meer naar elkaar toe. Jessie en ik balen natuurlijk enorm van onze aanstaande vakantie, maar maken er hier ook het beste van. Zo gingen we zaterdag op avonturenpad, kregen we een lekke band, vonden dat fantastisch want nu weten we dat we deze zelf kunnen vervangen, wandelden door de zoutpannen (wat nu heel curacao doet) & dronken een fles wijn in de zon. Het leven is goed. Geniet van elkaar, juist in deze tijden. Je kunt nu zoveel mooie gesprekken met elkaar aangaan omdat je meer tijd hebt! Werken gaat voor mij gewoon door, maar door meer vanuit huis te werken heb je toch meer tijd over. We zijn niet bang, wel is het schrijnend om te zien dat veel lokale mensen hun baan kwijtraken vanwege de leeg- en stilstand in de toeristensector. Geen geld, geen baan en in zoveel mogelijke lockdown.. Laten we hopen dat het snel beter wordt zodat het eiland, in ieder geval voor zichzelf weer open kan.

Toekomst. Mijn wenkbrauwen zijn straks beren, ik kan een memory spel beginnen aan vouchers van vliegtuigmaatschappijen, ben straks hopelijk veel in Nederland om te kroelen met jullie allemaal & we zien het rooskleurig in. We moeten wel. Ik hoop dat jullie allemaal veilig en gezond blijven en voor hier hoop ik dat de economie (naast dat we allen gezond blijven) weer kan gaan draaien want dat is hard nodig. Voorlopig gaat bij mij de rem erop en ga ik veel de natuur in met de hiervoorgenoemde mensen. Lekker het water in, morgen staat er op de thuiswerkdag een lunchpauze in zee gepland, even een rondje zwemmen in de zee, hoofd leegmaken en we gaan weer door. We mogen niet klagen, ik wens iedereen sterkte en succes of je nu een vitaal beroep hebt of niet. Voor iedereen zijn dit mentaal zware tijden. Tot zover deze update, love you all.

Irina – <3

Pin It

2020

A new year, a new me.

24-02-2020

Ik voel me vandaag letterlijk als nieuw na een vakantiedag (nationale feestdag, carnavalsmaandag) waarin ik voor het eerst in maanden eens alleen was en voornamelijk thuis ben gebleven. ZAAAAA-LIG. En het was ook de hoogste tijd om weer een blog te schrijven, zo zit ik alsnog ‘s avonds laat om 10 uur dit te typen. “Je was toch de hele dag vrij?” hoor ik je denken. Lang leve het internet, je bent zo weer een paar uur verder van kledingsites, Instagram, vakantieplannen- en huisjes kijken tot aan de docu-serie Changes van Justin Bieber, ik heb het allemaal gezien vandaag.

Ah fijn, even een semi-korte update van de afgelopen twee maanden. Zo erg, de laatste blog dateerde gewoon van voor kerst. Dit zegt ook nog wel genoeg over hoe het leven hier is, je houdt geen tijd over om te niksen. Vanaf 27 oktober 2019 tot aan 29 januari 2020 heb ik eigenlijk (met wat tussenpozen van een paar dagen) non-stop visite gehad. Wat een eer dat zoveel mensen naar Curaçao willen komen, natuurlijk voor de zon en het fijne sfeertje, maar toch ook om samen quality time door te brengen. Zo zijn in december mijn ouders en Melanie geweest, en in januari het olijke trio Daphne, Lars & Judith. Wat hebben we gelachen. Mel bleef bijna een maand, van volle maan feesten, kerstBBQ’s, de nieuwjaarsduik tot aan fuikdag toe hebben we heerlijk genoten samen en met de mensen om ons heen.

Halverwege januari was het zo ver en kwamen de drie musketiers, allen apart gevlogen jawel, naar Curaçao om vervolgens wel met zijn drieën in hetzelfde vliegtuig terug naar Nederland te vertrekken eind januari. De lol kan niet op, de schuine grappen vlogen over tafel en het ABC’tje is opgesteld. De omzet van Amstel Bright is deze maand verdrievoudigd en er stond altijd wel een apparaat aan. Het kwartet was even compleet en heeft zelfs een hoogtepunt bereikt, namelijk de Christoffelberg. Na enige tirade was er toch de grote overwinning bovenaan. Dansen in de Zanzibar op zaterdagavond is altijd leuk met de ‘visite’, al viel het sommigen toch wat zwaarder op de zondagochtend maar werd er door chef-kok Trommel altijd een havermoutje op tafel gezet.

Nieuwjaarsduik 2020, Curaçao
Fuikdag, 5 januari 2020

Op werkvlak was januari ook een interessante maand, ik praat eigenlijk niet over werk in deze blog, maar de meesten van jullie herinneren jullie nog wel dat ik in januari 2019 op Aruba was voor het Justitieel Vierpartijen Overleg. Toen is het idee geboren om te gaan wonen en werken op de ‘Antillen’, beter gezegd het Caribische deel van het Koninkrijk. Nu een jaar later (het overleg is halfjaarlijks) sta ik weer in januari op een Caribisch eiland, bij eenzelfde soort social event van het JVO. Alleen nu woon ik hier! Het was even een moment van besef hoeveel er kan veranderen in een jaar. Ik ben er heilig van overtuigd dat als je iets wil, als iets je passie is en je zet je doel en je er keihard voor werkt om dat doel te bereiken, het je gaat lukken. Linksom of rechtsom, mogelijk met een vleugje geluk en spontaniteit, ga ervoor. Tot zover deze motivatie slagzin.

Op het gebied van de liefde is er veel gebeurd in februari, de maand van de liefde & valentijn. Op 8 februari was het dan eindelijk zover, na precies twee maanden wachten mocht ik met gierende zenuwen door mijn lijf eindelijk Lennart ophalen van het vliegveld. TWEE HELE MAANDEN JAWEL. Ondanks het vele bezoek, kerst, oud en nieuw, fuikdag en andere leuke evenementen duren twee maanden dan wel lang. Gelukkig bleef Lennart twee weken en omdat hij het eiland al goed kent hebben we heerlijk op een rustig niet toeristentempo kunnen genieten van het eiland en van elkaar! Hoogtepunten waren onze driftduik samen, heerlijk om beiden ons brevet te hebben en samen dit soort bijzondere dingen te kunnen doen, een dag ontspannen bij Baoase (luxury resort), lachen om baby-geitjes, dagje klein Curaçao waar we helemaal verknetterd en tipsy van de rum van de boot afrolden, samen uitgaan en urenlang met elkaar kletsen. De absolute topper is natuurlijk dat na 6 maanden daten we nu dan echt officieel zijn. Jawel hot news; 13-02-2020 op dezelfde plek waar toen twee aardig dronken koppies voor het eerst met elkaar kusten, kregen ze bijna 6 maanden later verkering. Ik hoor het mezelf nog zeggen, ik wil geen man en al helemaal geen lange afstandsrelatie, maarja deze topper komt maar een keer voorbij!

Hier een paar wist-je-datjes over de afgelopen 6 maanden leven als expat in Curacao:
* Je staat heel veel dagen op een vliegveld te wachten.
* Je ontwikkelt een standaard routine voor de gasten, en voor de eerste en de laatste dag, je kunt daarheen etc. etc.
* Je eet heel vaak bij dezelfde plekken, wat leuk is want dan probeer je toch de hele menukaart uit?
* ALCOHOL. need I say more. Ik zit currently even op een detox voor twee weken, dan staat de volgende visite weer op de stoep voor 10 dagen!
* Slapen kan altijd nog.
* Had je ooit gedacht nog met zoveel mensen op vakantie te gaan? Nee. Het mooie van het leven in het buitenland is dat je opeens met heel veel vrienden en je familie op vakantie bent! Hoe mooi is deze kans!
* Je Nederlands wordt, hoe dan ook, slechter
* Tijdsverschil, wanneer bellen gepland moet worden..
* Greetzpunten, je hebt nog nooit zoveel kaarten verstuurd.
* Liefde en waardering voor je naasten, je weet pas wat je mist, als het er niet is.
* Geen heimwee. Ook al mis je veel in Nederland, waaronder lieve en bijna op komst zijnde babies, mijn liefde en al die onwijs fijne stormen waarin ik heel graag had gekite, desparados & de HEMA, komt de heimwee nog niet.. Elk moment buiten en in de zon, het voelt nog veel te fijn!
* Mensen leren kennen gaat hier zo makkelijk en is zo leuk! Waarom is dat in Nederland toch zo moeilijk?
* Het eten is op Curaçao zo onwijs goed. Ik heb van mijn levensdagen nog nooit zulk lekker vlees op, vegetariër zijn is hier gewoon onmogelijk met al die lekkere luchten in je neus de hele dag.
* Ik heb twee grote angsten overwonnen: Abseilen van 50 meter hoog van de Julianabrug en duiken tot 20 meter diep. Mentaal mijzelf challengen is hier wel gelukt!
* Vanaf half december tot half januari gaat hier voor een fortuin de lucht in aan vuurwerk, het lijkt elke dag wel de vuurwerkshow bij de Erasmusbrug in Rotterdam met Oud&Nieuw. Voordeel is ook dat het hier al om half 7 donker is.

Lieve schatjes, dushi’s, ik hou het hier even bij zo de dag na het Curaçaose carnaval. Ik beloof de volgende blog sneller online te zetten! Als jullie vragen hebben over het leven hier, laat het weten hieronder!
Ik hou van jullie <3.
Volg @irinavannamen op Instagram voor dagelijkse life-updates vanuit de Cariben!

Carnaval 2020

Pin It

Liefde <3

Zo dat duurde even, normaal loop ik al een tijdje met een titel van de volgende blog in mijn hoofd, maar nu was dit het enige wat er in mijn hoofd opkwam! Welkom bij ondertussen de maandelijkse blog over mijn leven op Curaçao. Het is nu het weekend voor kerst, alhoewel ik niet echt een kerstgevoel heb, naast het feit dat het hier toch elke dag een feestje is & je al vaak genoeg uit eten gaat! Mijn laatste blog dateert uit november, nadat Delisa & Quincey op bezoek zijn geweest. De volgende visite stond al klaar, het weekend erna kwamen Joy & haar zusje Patty. Joy is een van mijn oud-klasgenootjes en mijn oud collega. Patty heeft eerder ook op Curaçao gewoond en wilde graag eens terug, zodoende kwamen ze bij mij terecht en hebben zij, en wij met zijn drieën een heerlijke tijd gehad! Een van de hoogtepunten was toch wel ons diner bij Mosa, een heerlijk restaurant in een binnentuintje, waar een hele goede cocktailbar (Cana) aan vast zit, echt een aanrader om heen te gaan als je hier op Curaçao bent.

De marathon, een ander evenement wat ik bijna zou vergeten wat ook in deze twee weken (eind november) plaatsvond was de halve marathon.. Toen ik hier net op het eiland was zei een collega tegen mij: ‘Ik ga de halve marathon lopen’. Leuk dacht ik, dat wil ik ook altijd nog eens doen, ik heb nog drie maanden om te trainen, dat moet lukken. Ah fijn, de maanden gingen voorbij en het verste wat ik een keer had geoefend was de 5 kilometer… Daarentegen heb ik denk ik wel hele marathons gedanst in de avonden bij Cabana, maar dat telde blijkbaar niet. De dag voor de halve marathon brak aan.. we mochten onze shirts en startnummers ophalen. De kriebels (heftig) begonnen te komen, shit shit, ongetraind een halve marathon lopen. In de avond heb ik nog een flink bord pasta op, ben ik nog gaan dansen bij Zanzibar, nog een vodka/soda naar binnen geklapt en ik lag om 12 uur op bed. Om er vervolgens om 4 UUR UIT TE MOETEN! Jaja, de start was om half 6.. De zenuwen gierden ondertussen door mijn lijf, na twee hele ciabatta’s met geitenkaas op te eten (volstouwen en blokkeren die handel, anders moet je poepen, ook van angst haha) was het zo ver. Half 6, toeeeet, de toeter en we zijn van start. Een ding, het is WARM en je loopt niet vlak (hallo Julianabrug!) De eerste 10 kilometer ging voorspoedig en goed op schema, daarna kwam het keerpunt waar je de mensen op de terugweg al tegenkomt terwijl je zelf nog de bocht om moet. SLOPEND. Ondertussen was ik zo bang gemaakt door iedereen voor oververhitting dat ik bij elk waterpunt, en dat waren er veeeel, water over mijzelf heen gooide. Dat resulteerde in bij 8 kilometer al een laag water in mijn niet hardloopschoenen waardoor ik de laatste 10 km met een partij aan blaren heb gelopen waar de honden geen brood van lusten. Lang verhaal kort, de halve marathon was fantastisch, 2,5 uur later was ik binnen, ik had 8 mooie blaren zo groot als pingpongballen, het liefste support, geen hardloopschoenen, maar heel veel gezelligheid onderweg en daarna een heerlijke verzorging door m’n eilandvader bij Koko’s. Die wijn ging erin!

Omdat ik in mijn hoofd zo bezig was met de halve marathon was ik nog niet bezig met mijn terugreis naar Nederland op 28 november. Maar daarna was het zover, ik mocht op babybezoek bij mijn nichtje en pasgeboren Liva en bij mijn vriendin met pasgeboren zoon Juda. En en en, ik mocht eindelijk weer naar mijn eilandliefde, Lennart. Ik heb niet al te veel over ons geschreven of online bekend gemaakt, maar hier even in het kort. Na twee weken hier heb ik de fijne man ontmoet via Madeleen. Waarna we eigenlijk vrijwel onafscheidelijk waren, eind oktober moest hij terug en het was een maand geleden dat we elkaar gezien hadden. In Nederland was het tijd om elkaar buiten het tropische oord te leren kennen & om elkaars vrienden en familie te ontmoeten! Zo gebeurde het dat Lennart opeens met 15 meiden in de woonkamer in Ouddorp zat, de lieve schat!

Een weekje Nederland.
De reden heb ik hierboven al uitgelegd, maar ik zal even in het kort vertellen hoe het was! Op Schiphol was het heugelijke moment, en mocht er na een maand even uitgebreid gekust worden, waarna we naar Winschoten (jawel daar kom ik normaal ook niet) gingen. Heerlijk een week in het hoge noorden. Samen uit eten, genieten & de volgende dag was het voor mij zo ver om richting Ouddorp te rijden wat zo’n 320 kilometer verderop ligt. Eerst was het tijd voor babybezoek bij mijn nichtjes, die een baby van 4 maanden en een van een paar dagen hebben. Heerlijk om even met familie te zijn en te kroelen met die kleine bolletjes liefde. Daarna was het tijd om richting Ouddorp te gaan waar het tijd was om mijn broer & schoonzus, oom & tante te verrassen die dachten gezellig met mijn ouders kerst te gaan vieren omdat mijn ouders met kerst hier op Curaçao zitten. Na wat James Bond moves vanaf de parkeerplaats naar de voordeur kon het grote verrassingsmoment beginnen, heerlijk die blik van mensen als ze denken dat je op Curaçao zit en je staat ineens in de woonkamer, ze snappen er niks van. Het was echt zoals het heerlijk avondje hoort te zijn & na wat ouderwetse spelletjes vielen we voldaan in slaap!

Die zondag mocht ik kroelen met pasgeboren Juda en de kersverse ouders, waarna ik richting Den Haag reed om mijn vriendin te verassen die er bijna in bleef, wat resulteerde in wat leuke foto’s! Na een overheerlijke maaltijd ben ik weer naar mijn liefde gereden waar ik de hele week zou blijven. Maar… op maandagochtend werd ik wakker met de leuke mededeling dat we een nachtje weggingen! Weer die koffer inpakken, en hop de auto in! Deze heerlijke verrassing eindigde in een dagje snowboarden in Bottrop, heerlijk van de zon de sneeuw in en een dagje kerstmarkt in Düsseldorf! Woensdag stond een dagje shoppen gepland en heb ik half Groningen leeg gekocht en donderdag was de reünie van onze vaste vriendenclub hier op Curaçao, waarvan iedereen weer terug is in Nederland behalve ik. Het was zo fijn om elkaar weer te zien, en dit is ook zeker niet het einde van ons bij elkaar! Gelukkig komen er een paar naar Curaçao in de zomer van 2020 :).

Lang verhaal kort, de week in Nederland was heerlijk, ik heb die vrijdag nog mijn vriendinnen gezien, kort maar krachtig en die zaterdag moest ik weer naar huis vliegen. Met een verliefde snoet tot over mijn oren en met alle liefde uit Nederland van vrienden en familie en te lieve baby’s mocht ik weer naar huis. Curaçao is zo mijn thuis, ik was ontzettend blij dat ik er weer was. Ik had vooral mijn fijne huis gemist, heerlijk. Ik ben elke dag nog blij dat ik er mag wonen! Op Hato stond mijn lieve vriendin Jessie, die ik al drie weken niet gezien had en dat resulteerde in twee hele blije meisjes die rechtstreeks naar de Zanzibar reden, een duik namen, het happy hour indoken en in de avond naar het concert van Kraantje Pappie gingen, heel gaaf! Zeker nu met zijn liedje over Curaçao!

Ik kan nog wel heel veel meer schrijven over de avonturen van de afgelopen weken, maar dan leest geen kip het meer want de verhalen worden te lang. Sinds half december zijn mijn ouders hier en mijn vriendin Melanie met wie ik ook op Sint Maarten gewoond heb. Mel blijft zelfs tot 9 januari! Kerst en oud en nieuw zijn we gezellig onder de pannen! Ik ben niet heel veel actief op instagram zeiden mensen al, dat komt omdat ik echt elk moment lekker met hun aan het kletsen en genieten ben. Dit weekend is er weer wind en gaat er sinds tijden weer gesurft worden waar ik erg naar uitkijk! Ook komt een van mijn lievelingsbandjes naar Curaçao, welke uit Sint Maarten komen, hoe toevallig kan het zijn!

Voor iedereen een Bon Pasku i feliz ana nobo! Fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar! Doen jullie mee met de nieuwjaarsduik hier op Curaçao?;) Heerlijk in de zon! Ik denk aan jullie en wens jullie alle goeds voor 2020.

Pin It

De bubbel is geklapt..

Hoi allemaal!

Is dat weer eens even een lange tijd geleden.. ik keek net even terug en zie dat de laatste blog alweer van een maand geleden is. Elke keer wilde ik ook zo graag weer een blog schrijven, maar er was zoveel te doen! Dit brengt ons ook naar de titel van deze blog, die lekker dramatisch maar oh-zo-waar is! De bubbel is geklapt. De eerste paar maanden viel ik met mijn neus in de boter, zoveel fijne nieuwe leuke mensen om mij heen, collega’s, Madeleen, het nichtje van een van mijn beste vriendinnen Rudy, mijn huisgenootje Annemarie, Jessie die ik na een maand heb leren kennen en ondertussen zijn we net zo vergroeid aan elkaar als een tweeling, de mannen van luchtmobiel, Jaimee & ga zo maar door. Het leven was een grote bubbel van verliefdheid op het leven, angsten overwinnen en persoonlijke groei. I just did it, zo voelde het. I just did it, gewoon even naar de andere kant van de wereld verhuizen en het voor elkaar boxen en een ontzettend fijn leven op poten weten te zetten binnen no-time. Oktober bestond uit alles uit het leven en Curaçao halen, want iedereen behalve Jessie & Annemarie zou in deze maand naar huis gaan. Zo was er deze maand dus elke dag wel een evenement, of samen eten, uitgaan, feestje links en rechts, stranddagen, het geluk kon niet op. Zo kreeg ook Jessie nog eens een van haar goede vriendinnen over, Jolijn, en wat hebben we genoten. Heerlijk feestnummer is het en zo groeide onze Cura-familie uit!

Lagun, het favorietje
Madeleen & ik @ mambo

Omdat we zoveel gedaan hebben in oktober komt hier de korte recap. Oktober bestond uit *een Flakkeese-meidenavond, jawel we zitten altijd overal zeg ik maar! Deze gaan we in januari weer herhalen als iedereen weer on-Island is. *Uit veel shoppen tijdens de Ludic Sale bij Jolanda Wils waar Jessie en ik voorlopig genoeg accessoires gescoord hebben. *Uit het aan zien komen van de Pelikaan in de Sint Annabaai, met daarop Madeleen en de vrienden van luchtmobiel in uniform, kippenvelmoment! *Fuik you, jawel ik denk dat jullie ondertussen geen foto van mij meer in een opblaasband kunnen zien, excuus voor de spam van dit geweldige feest! *Afscheid van geliefde collega’s, terugkeren hoort er ook bij! Digid code fixen bij de Nederlandse Vertegenwoordiging, ja ja.. je sms komt later aan. Nee Irina, niks gaan wijzigen je verpruts het dan alleen maar. *De verjaardag van Mitchell in het zomerhuisje aan het water, heerlijk om met familie en vrienden een verjaardag te vieren. Het voelde net even alsof ik in Nederland was! *We haalden tijdens een nachtduik ons duikbrevet, fun fact: Jessie en ik kunnen beiden niet rekenen en zeiden tegelijk in koor hardop het foute antwoord op een rekensom. *Ik ging een weekend weg met mijn eilandliefde, die nu helaas in Nederland zit! *Ook werd ik trotse eigenaar van een echte bankpas van een lokale bank (nu ben ik echt ingeburgerd) *en mocht ik tot mijn grote pret Delisa en Quincey ophalen op 27 oktober om te komen genieten bij mij thuis van het heerlijke Caribische leven hier op Curaçao. *Eind oktober was ook de tijd dat ik afscheid moest nemen van onze luchtmobielvrienden, mijn eilandliefde & Madeleen.

PATS, krak, daar ging mijn roze wolk. Hoe moest dat verder op dit mooie eiland na bijna 3 maanden zweven boven alles en iedereen?

Zal ik je eens wat verklappen, het leven is nog steeds net zo mooi hier. Alleen kun je niet alles meer delen met de mensen van voorheen en koester je die herinneringen.

Raar maar waar, je gaat gewoon door, de zon schijnt nog net zo hard op je snoet. De heerlijke tunes vliegen nog steeds uit je speaker en de rest van je vrienden zijn nog steeds hier. Ohja, dat is zo, je weet dat het een komen en gaan zal gaan zijn de komende jaren. De eerste keer voelt rot, maar ook dat zal gaan wennen en je begint gewoon weer aan een nieuwe dag. Nu had ik ook nog eens het geluk dat er twee heerlijke lieve gezellige meiden (Delisa & Quincey) om mij heen waren en we met zijn drieën, (vaak vieren incl. Jessie) echt een fantastische tijd hebben gehad.

Jessie en ik doen aan gedeelde visite, onze visite wisselt elkaar namelijk steeds af, en aangezien we onafscheidelijk zijn moet de visite maar met ons beiden op avontuur. Ook ‘delen’ we de visite als een van ons een keer moe is, dan neemt de ander ze gewoon mee op avontuur of op ‘boevenpad’ op stap.

Ik sta netjes weer met twee benen op de grond, de roze wolk blijft, alleen kan ik iets helderder denken en realistischer genieten van alles. Neem alles in je op, want je hebt niet door dat je herinneringen maakt op het moment dat het zo is. Geniet van de foto’s!

Liefdes, ik denk aan jullie. En wie weet tot snel. X

Pin It

Yu di Korsou

Hoi allemaal!

Het is even geleden sinds de laatste blog, het werd tijd! Er is veel gebeurd en de tijd gaat hier nog steeds ontzettend hard. Een van de dingen die veel impact heeft gehad de afgelopen tijd is het overlijden van mijn opa op 29 september jl. iedereen heel erg bedankt voor alle lieve berichten. Ik moet nog op veel berichten reageren, maar dat hoop ik na het schrijven van deze blog te doen.

Ondertussen ben ik samen met mijn buddy Jessie bijna aan het einde gekomen van onze duiklessen voor ons open water brevet. Zondag de 5e duik en volgende week donderdag een nachtduik. Nog even de theorie knallen en we kunnen zelfstandig aan de slag! Ondertussen hebben we ook aardig wat duikinstructeurs in onze kennissenkring zitten, dus we verwachten veel te gaan duiken in de weekenden.

Jessie & ik op 19m zondag 29 september

Het is vandaag vrijdag 11 oktober en ik ben zowaar vrij, een lang weekend! Gisteren was het Onafhankelijkheidsdag op Curaçao wat een nationale feestdag is, dus dan ben je vrij! Ik heb er maar gelijk een lang weekend van gemaakt. Vandaag is een admin-dag, dat houdt in veel aan de telefoon met Nederland, zaken die hier nog geregeld moeten worden aanpakken & Appjes bijwerken. Ik merk dat je hier een x in de 6 weken een dag moet nemen om je contacten te onderhouden want het schiet er zo bij in!  Ik zal een beetje de highlights van de afgelopen weken beschrijven in deze blog. De beste dag was toch wel Fuik You vorige week zondag. Twee keer per jaar is het fuik you, een feest in fuik baai waar iedereen naartoe gaat per boot & je daar massaal met zijn allen je opblaasartikelen in het water gooit, erin plonst en richting de DJ boot peddelt,wappert of hoe je er ook komt. Regel 1: Wat er ook gebeurd altijd je drankje boven water houden. Je kan dus wel voorstellen dat je niet snel vooruit gaat en je drankje gemixt wordt met plaatselijk wat zeewater. Het was een topdag en een voorproefje voor de beruchte fuikdag op 5 januari a.s. Dan is het echte feest.

Charmant, maar zie hier de struggle met het drinken boven water houden.

Feest, een terugkerend thema op Curaçao, dat is het eigenlijk elke dag, of je nu maandag met z’n allen uit eten gaat, of donderdag salsa danst in de Mundo Bizarro, er is ELKE dag wel wat te doen! En ja mensen ik ben nog steeds aan het werk! Gewoon als ieder ander, ik zei laatst wel tegen een vriendin: ‘Je bent hier net een wandelend zonnepaneel, je laadt al op als je buiten loopt’. Nachten van 5 uur slaap zijn hier LANG.

Laatst zijn we nog met een club richting klein Curaçao gegaan. We zouden een dagje gaan varen maar het water was zo rustig dat we konden doorpakken naar Klein Curaçao, het was heerlijk! Beetje bbqen, van de boot afspringen & in de avond weer met de voetjes in het zand!
Daarnaast zijn de afgelopen weekenden flink gevuld geweest met duiken! Morgen ga ik voor het eerst naar Westpunt. Langzaam ga ik me overgeven aan de toeristische plekken en hotspots (ja ik woon hier nu 2 maanden en ik heb er bijna nog geen een gezien). Maar er valt naast de toeristische dingen gewoon nog zoveel meer te doen!

Clubje naar Klein Curaçao, op de boot van Mitchell & Debrah

Wanneer ik naar Nederland kom dat weet ik nog niet, zodra ik iets weet dan horen jullie het snel! Maar dat het nog een paar maanden gaat duren is wel iets dat zeker is! Het is genieten hier, de beste stap die ik had kunnen maken. Ik heb nu ook mijn Sedula (Antilliaanse identiteitskaart!) vanaf nu ben ik een echt yu di Korsou ‘kind van Curaçao’ en zo voel ik me ook echt!

Hieronder wat foto’s van de afgelopen tijd!

Lunchen met Jessie bij Nultwintig na onze kappersbeurt. We hadden even een ‘expat-dag’
Mijn favoriete plekje in het huis, de porch!
Lekkerste spareribs ooit eet je bij Cafe ‘De Tijd’
Afscheid van Johannes, veel mensen gaan naar huis komende twee weken. Ik zal de komende jaren heel wat afscheidsfeestjes meemaken & de daarbij behorende etentjes en hoofdpijn de volgende dag.
Begaaien op een day-bed

Theodora & Leo verrassen met een welkom op Hato Airport. Heerlijk genoten van een avond uit eten & happy hour bij Chill. Heel fijn om jullie hier te hebben gehad!

Nu nog even wat vragen beantwoordt die ik van mijn moeder kreeg:

Is er een groot verschil tussen Sint Maarten en Curaçao?
In 2011 heb ik op Sint Maarten gewoond. Het grootste verschil is wel dat Sint Maarten veel kleiner is en dat het ook nog eens uit twee landen bestaat (Franse gedeelte en Nederlandse gedeelte). Curaçao is echt groot (ja echt) maar je komt elkaar wel echt overal tegen, wat ik juist heel leuk vind. Daarnaast is Curaçao een stuk minder groen, maar wel mooi! Grote verschil is ook dat ik toen 19 was en nu 28, je bent toch wat wijzer en je hebt meer te besteden. Het is allemaal iets minder studentikoos. Qua dingen doen is het wel hetzelfde en wordt en nog net zoveel gedanst & genoten als toen. Ik voel me weer net zo happy en vrij ook als toen, best feeling ever!

Wat zijn de verschillen tussen Curaçao en bijvoorbeeld Zanzibar en NZ?
Tja het is allemaal echt heel anders! Ik merk ook dat ik nu ingesteld ben om hier drie jaar te gaan wonen. Dan kijk je ook heel anders naar het leven wat je ergens hebt. Het is thuis, en in Nederland zal ik straks op ‘visite’ zijn. Moet je naar de huisarts, dan ga je hier. Moet een lamp gemaakt worden? Dat fix je hier, alles wat je doet of wat gedaan moet worden gebeurd op je eiland. Wat wel een terugkerend thema is, is dat het allemaal eilanden zijn. Zet mij op een eiland en ik geniet, als er maar zee in de buurt is.

Op Zanzibar hebben we gezien dat de kinderen daar in schooluniform naar school gaan, hoe is dat op Curaçao?
Omdat ik zelf geen kinderen heb zou ik het eerlijk gezegd niet weten. Ik zie ze wel eens in schooluniform maar of dat verplicht is? Dat durf ik niet te zeggen.

Op Sint Maarten waren we ooggetuigen hoe een begrafenis er daar aan toe gaat, met alle religieuze uitingen. Is Curaçao ook religieus? zijn er kerken?
Er zijn heel veel kerken en heel veel verschillende geloven! De kerken hier zijn prachtig en in allemaal felle kleuren, net zoals de huizen hier! Je wordt al vrolijk van het door de straten wandelen!

Tot zover een update!

Ik hou van jullie, dikke kus Irina

 

 

Pin It

‘Wij wonen hier’

Lieve allemaal,

Zes hele weken ben ik hier nu op het eiland en het is mijn thuis. Het gevoel dat ik krijg als ik mijn appartement in stap na een dag op werk en een avond wat leuks doen (ik kom echt alleen maar thuis om te slapen) is fantastisch. Het is elke keer weer een kado om binnen te stappen. Wat een fijne plek, wat een fijne temperatuur en weer een mooie dag achter de rug. Waar het sociale leven in Nederland al aardig aanwezig was, is het hier weer niet anders. Het contact leggen met andere mensen gaat zo makkelijk, dit omdat je allemaal in hetzelfde schuitje zit. Of je nu alleen bent of met partner of gezin, je bent toch weg van huis en je vrienden en familie. Wij zijn nu je famlie, zo gaat dat. Wel merk ik het verschil met dingen doen nu als single, je maakt zoveel meer vrienden en je hebt zoveel sneller aanspraak met mensen. Ik sta er nu ook meer voor open, dat brengt je weer in mooie situaties! Voor degenen die ik de afgelopen weken gesproken heb jullie weten het al, maar het leven hier is zoveel leuker en fijner dan gedacht. Er is altijd maar een ding dat ik mega mis als ik op reis ben en dat is mijn geliefde Albert Heijn (dat & pindasaus) en die zit hier dus gewoon. Het enige wat niet mega goed kan is shoppen, er zit hier wel een Mango en daar ben ik stiekem ook al wel geweest. Niet dat ik het mis, want op dit moment wil je liever naakt rondrennen dan kleding aan. Momenteel is het de warmste maand en vanwege tropische stormen in de buurt is het hier lekker blommig.

Daarnaast heb je hier een heel ander leven, winkelen is irrelevant! Net als in Nederland moet ik hier gewoon 40 uur werken, sommige dagen probeer ik vroeg te beginnen zodat ik einde van de middag nog van al het moois van het eiland kan genieten! Van beachtennissen, tot relaxen op mambo beach op een luxe bedje en de zonsondergang kijken, naar de bioscoop of uit eten gaan, een gezellige avond met vrienden kletsen of uitgaan je doet elke dag wel wat. De afgelopen 6 weken zijn gekkenhuis geweest, waarvan ik vandaag even een dag in het weekend pak om mij even te herpakken. Ik heb heerljk met een aantal van jullie kunnen bellen, wat foto’s van mijn nieuwe gopro7 af kunnen halen en deze zal ik in deze blog ook met jullie kunnen delen. Heimwee heb ik niet gehad, en een echt slechte dag ook niet! Wel denk ik elke dag aan jullie!

Om terug te komen op de titel van deze blog, zoals hierboven ook al gezegd, is het leven hier zo fijn en elke keer als we nieuwe plekjes, fijne feestjes of zonsondergangen zien zeggen we tegen elkaar ‘Wij wonen hier’. Dit is een beetje de grap geworden van onze vriendengroep hier. In Nederland had ik dat ook vaak als je een mooie dag had gehad, zo fijn, wat mooi dat ik dit mag meemaken, en hier zeggen we elke keer dus hardop tegen elkaar ‘wij wonen hier’ om even vast te stellen dat het heel bijzonder is!

De grootste verandering voor mij hier is het leven IN het water, niet OP het water met kitesurfen en wakeboarden wat ik laatst voor het eerst heb gedaan, maar IN het water. Ik was altijd als de dood van vissen en ademen door een pijpje. Maar door mijn lieve vriendinnen Jessie en Annemarie hier ben ik er bijna helemaal overheen! Volgende week ga ik mijn 2e en 3e duikles nemen, na 6 duiken hebben Jessie en ik ons open water brevet! Een hele nieuwe wereld die voor je opengaat en weer een skill erbij geleerd!

Gisteren ben ik met de club hier de Christoffelberg opgeklauterd, dat was een leuke klim. Ik wist niet dat je uit je elke porie letterlijk kon zweten, maar we hebben gelachen en wat een pracht uitzicht! Je moet wel in het holst van de nacht op anders is het te warm en mag je niet meer naar boven! We stonden om 5.15 op om vervolgens om 6 uur aan de voet van de berg te staan! Daarna zijn we nog naar Shete Boka gereden, een natuurparkje verderop waar we nog eens lekker flink aan de wandel zijn geweest. Jessie en ik lagen ‘s middags bij Koko’s beach lekker op een bedje waar we na 1 pina colada al zwieberend van ons bedje de zee inliepen. Na zo’n inspanning gaat zo’n cocktail er wel in, die vloog dan ook gelijk naar onze tenen.

Ik post veel op Instagram om jullie een beetje op de hoogte te houden. Van feestjes en uitgaan post ik niet zoveel, meer omdat we altijd heerlijk opgaan in het moment en dansen met onze voetjes in het zand & genieten van elkaars gezelschap! Woensdag naar Cabana is wel mijn favoriete avond, waarna ik donderdag na werk altijd steevast op de bank in slaap kachel. Vrijdag gaat het hele eiland naar Chill voor het happy hour en zaterdag is vaste prik de Zanzibar! Er zijn nog veel meer plekjes die ik de komende maanden eens ga ontdekken, maar het is vooral genieten!

Binnenkort ga ik hier ook weer eens paardrijden, midgetgolfen en hopelijk snel weer varen & met de meiden hier de voor ons must do restaurantjes uitproberen. Daarnaast moet ik echt gaan trainen voor de halve marathon op 24 november! Ik ben heel benieuwd naar wat jullie willen weten van mij en mijn leven hier, dan heb ik wat inspiratie voor de volgende blog! Laat je vragen hieronder of op Facebook achter en dan zal ik deze in de volgende blog beantwoorden!

Ik denk aan jullie, veel liefs,

 

Irina

Pin It

Kon ta bai?

Bon tardi allemaal, kon ta bai?

Even een waarschuwing, ik heb deze blog al een week geleden geschreven dus sommige dingen klopten niet meer (staat dan de huidige situatie weer achter geschetst!

Kon ta bai, hoe gaat het? Dat vragen de meesten van jullie zich af. Hoe het met mij gaat hier!?
5 augustus lijkt alweer een lange tijd geleden, en ik weet niet of het door de jetlag kwam, het tijdsverschil of dat ik me gewoon zo ontzettend thuis voel, maar ik kan me nu even niet voorstellen hoe het is om in Nederland te wonen en daar weer dag in dag uit rond te vliegen van werk naar sociale afspraken.

Als er iemand een plan- en regelneef is dan ben ik het. Een dag geen vrienden gezien is een dag niet geleefd leek het motto wel. Dat voel ik ook oprecht zo, dat is nu dan wel heel gek omdat je nu juist niet zomaar even langs kan gaan. Maar als je weg bent dan laat je dat gevoel helemaal los. Zo leef ik nu zonder agenda en probeer ik alles in mijn hoofd te onthouden, want de plannen voor de avond en het weekend worden toch pas op de dag zelf gemaakt. Zo is er vanmorgen besloten dat we vanavond toch wat gaan doen (zoals eigenlijk elke dag). En opeens vind ik het niet erg als mijn to do lijstje niet meer afkomt, dan ga ik toch morgen ECHT sporten… zeg ik al twee weken tegen mezelf (dit is ondertussen al gebeurd en ik heb mijzelf ingeschreven voor de halve marathon van Curaçao van KLM die op 24 november plaatsvindt! Vanaf nu hard aan de bak dus).

Kleine dingen waarin je nu al merkt dat je je aanpast en ook jezelf weer even anders opstelt. Het leven is goed, rennen en vliegen hoeft niet altijd. Gelukkig is mijn mindset op werk niet veranderd en ga ik er nog steeds vol gas voor. Er komt veel informatie over me heen en alles begrijpen is nog een flinke uitdaging, maar eentje die ik zelf wilde en ik weet dat ik hier ONTZETTEND veel kan leren. Ik ben eeuwig dankbaar voor deze kans die ik gekregen heb.

Ondertussen is mijn huis langzaam aan het worden zoals ik wil. Er moest zeker nog het een en ander aan gebeuren maar het heeft veel potentie. Mijn container is als het goed is aangekomen en hopelijk kan ik de komende maand(en) beginnen met de persoonlijke spullen uit te pakken en weg te zetten zodat het dan ook echt klaar is voordat de visite komt. Dit hangt af van wanneer mijn container wordt vrijgegeven en de procedure rondom mijn inschrijving. Vandaag ben ik even wezen shoppen voor wat ‘bohemian’ gadgets om het huis alvast wat meer sfeer te geven. Ik zal wat foto’s van het huis zoals het er nu uitziet bijvoegen. Ik voel me er thuis en kan echt niet wachten om het met heel veel mensen te delen als ze langskomen.

De zoektocht naar de auto’s gaat ondertussen door. Omdat het papierwerk, hier wonen, een nieuwe baan enzovoort al zoveel energie kost heb ik ervoor gekozen eerst even te huren. Dan kan ik hier leren autorijden op de Curaçaose manier en eerst de weg leren kennen voordat ik gelijk mijn eigen auto aan barrels rijd. Auto’s zijn DUUR hier (hopi plakke), Mijn huurauto heb ik tot 6 september en dan kijk ik weer verder. Morgen ga ik kijken naar een antieke pick-up (alleen grote twijfel vanwege maar twee zitplaatsen) of ik besluit voorlopig nog even te huren. Island life dilemma’s.

(update, ik heb de auto gekocht en deze is vanaf maandag 2 september gewoon van mij!)

Hieronder een paar leuke geluksmomentjes van de afgelopen weken op een rij.

1. Ik ken de weg naar mijn werk uit mijn hoofd! Eindelijk geen Google Maps meer nodig.Mij kennende is dit heeel snel. Dat is gelijk geluksmomentje nummer 2. ik hoef niet meer elke dag in de metro te staan en ben soms wel in 10 minuten thuis uit werk! Soms ook in drie kwartier, de file kan hier echt onvergefelijk zijn 3. Je kan hier gewoon super goed kiten! Ik ben nu 3 keertjes geweest, drie keer op een verschillende spot! Klein Curaçao was toch wel een paradijsje om te kiten! 4. Ik krijg een huisgenootje! Per eind september komt Annemarie bij me wonen, een super spontane leuke meid waar ik de laatste weken mee omga. Ik voorzie een hoop gezelligheid en meidenavonden! 5. Op momenten dat ik denk aan thuis en soms een weeïg gevoel krijg, loop ik de porch op, hoor ik de palmbomen en zie ik de sterren, dan voel ik me zo gelukkig en rijk! (niet rijk in de zin van geld, maar van geluk!) 5. Dansen met mijn voeten in het zand, het hele weekend onder een sterrenhemel! 6. Liefde en zomeravonden! 7. Maandag komt mijn container, dan is mijn huis helemaal af en ingericht. Ik was zelf al flink aan de shop gegaan hier in een super leuke winkel die Techniek en Design heet. Mijn huis lijkt nu wel een boho surf strandparadijsje.

Dit was een beetje een wirwar, maar wilde hem er nu echt uit gooien!

Ik vind jullie lieve berichten allemaal heel fijn om te ontvangen! Ik merk wel dat het lastig is om twee sociale levens te combineren, eentje hier en alle lieve vrienden in Nederland. Excuus als ik soms wat laat reageer!

LOVEYOU.

Pin It

Mi promé siman, dushi bida!

Bon dia allemaal,

Bij deze wat vertraagd, maar bij deze mijn tweede blog die zal gaan over mijn eerste week ontdekken en regelen op het eiland. Ik zal eerst de titel vertalen, die betekent: ‘Mijn eerste week, het leven is mooi (of, mooi leven)‘.

Ik ben ondertussen nu anderhalve week op het eiland, en eerlijk gezegd het voelt al als een maand en zo gedraag ik me ook.
Waar het in de vorige blog nog vooral ging over het weggaan en afscheid nemen zal het nu vooral gaan over een leven opbouwen op een ander eiland. Na aankomst werd ik op maandag 5 augustus hartelijk ontvangen door een groep collega’s van ongeveer 10 a 15 man. Dit is zo’n onwijs warm welkom, dat doet je al gelijk heel veel goed! Daarna werd ik naar mijn nieuwe onderkomen gebracht, met jawel, mijn 4 neonroze koffers en mijn boardbag! Daar lag het bier al ‘koud’ in de koelkast, mocht het niet zo zijn dat de koelkast stuk bleek te zijn. Tja, welkom op de Cariben, zonder tegenslag geen zonneschijn. Klein tipje van de sluier, ik heb nog steeds geen werkende koelkast. Heb je niet nodig in zo’n warm land, haha.

Na een hoop gezelligheid op mijn balkon ben ik daarna met twee collega’s uit eten geweest bij the Greenhouse op Mambo beach. Mambo.. ik had er al zoveel over gehoord! Het voelt altijd zo gek als je op plekken bent waar je al veel over hoort, maar dan opeens ook echt bent! Het was heerlijk en Angelo en Melanie zijn ondertussen ook hele fijne mensen waar ik hier mee omga geworden! Ondertussen was ik al 24 uur wakker en hingen mijn oogleden op half 7, maar mijn motto is altijd, ook al slaap je ergens maar 1 nacht, MAAK HET JE THUIS! Je slaapt geheid beter. Dus jahoor, ik ging na aankomst thuis nog even lekker mijn spullen uitpakken. Hoppa die koffers leeg, en alles in de inloopkast (dream come true). Afijn, al mijn lange zwierjurken passen niet in de inloopkast want de rails hangt te laag. Wat doe je dan om 12 uur in de avond? Ja natuurlijk dan ga je kasten sjouwen uit andere kamers om in jouw kamer te hebben. Want het moet wel gelijk perfect natuurlijk! Na een douche was het dan ook echt tijd om compleet ingestort, (maar hopelijk wel gelijk over de jetlag heen) te gaan slapen!

En dan, ja dan word je de volgende dag wakker op Curaçao!! Het gevoel wat ik hier vanaf dag één heb is dat dit mijn thuis is, en ik er alles aan zal doen om dat zo te laten voelen voor de komende jaren. Je stapt met een hele andere mindset het vliegtuig in, je gaat ergens wonen terwijl je er nog nooit bent geweest. Ik hou ervan, maar voor velen een nachtmerrie! Als een malle ben ik de eerste echte dag naar de Vreugdenhil (een supermarkt) gereden waar ik voor IETS teveel aan boodschappen heb gedaan die ik daarna in mijn zogenaamde gemaakte koelkast had gelegd. Ah fijn je raad het al. Einde van de dag lekte de koelkast, en tadaaa daar gingen mijn spullen die in de koelkast lagen en net waren aangeschaft..Lang leve de prullenbak. Ondertussen doe ik mijn boodschappen bij de Appie, er zit er een vlakbij werk en een vlakbij huis. Duur maar wel bekend;).

Dat mocht de pret niet drukken, wat doe je dan hier op Curaçao? Dan ga je toch heerlijk uit eten! Ik had wat collega’s geappt, want ik wilde de zonsondergang wel eens meemaken. Uiteindelijk zaten we dus om 6 uur met een groep op het strand de zonsondergang te kijken bij Zanzibar op Jan Thiel. Wat een leven, dushi bida. Dit is wat ik wilde dacht ik, zonsondergangen kijken met fijne mensen. Natuurlijk heb ik het liefst dat al mijn dierbaren hier zijn en dat ik het met hen kan beleven, maar die tijd komt nog!

Naast alle mooie dingen van die week moest er ook nog een gigantische to do lijst aan taken afgewerkt worden, inschrijven bij een tandarts, huisarts, huurhuis in NL afwikkelen etc. Ik was natuurlijk mijn geboorteakte kwijt en mijn bewijs van uitschrijving liet ook op zich wachten. Dan was er nog trammelant met de belastingdienst en noem het maar op. Er komt ZO ontzettend veel over je heen elke dag, van het regelen van alarmsystemen in je huis tot aan een BB10 nummer regelen om je container in te klaren. Verzin het maar en je hebt er weer een taak bij. Soms denk ik aan de fijne dagen over een half jaar als je er om kunt lachen! Maar je hoort mij niet klagen. Want, woensdagavond ging ik weer met collega’s op pad, dit keer naar de bioscoop! Wat fijn!! Ik was al zo lang niet geweest, en als (MEGA) fast and the furious fan was ik ontzettend blij dat de mannen naar Hobbs & Shaw gingen, de fast and furious editie. Wat heb ik gelachen, top film en wat een powervrouw speelt erin! Ik voelde me een soort geïnspireerde superwoman toen ik uit de bios kwam.

Die energie kon ik goed gebruiken voor alle dingen die ik hier moet doen. Ik kan daar echt veel energie uit halen, gek he! Donderdagavond was het plan om uit eten te gaan met mijn buddy familie. Ik heb hier een buddy aangewezen gekregen vanuit werk, samen met hun en hun visite was het tijd om bij City Beach 88 lekker pizza’s te gaan eten. Weer een avond op stap met hele fijne mensen! Vorige week heb ik het zo vaak gezegd, ik spat uit elkaar van geluk, ik krijg en kreeg de grijns niet van mijn gezicht.

Toen was het tijd voor weekend, na een dag op het strand bij Koko’s (aanrader!!) was het tijd voor HET happy hour van het eiland op vrijdag bij CHILL & GRILL. Daar ontmoette ik nog eens een hele nieuwe bups mensen, het is maar goed dat het tweede drankje gratis is, want je blijft kletsen en van het weer wordt je flink dorstig. Het werd niet laat, de indrukken van de laatste dagen en afgelopen weken begonnen mij (en ook nu als ik dit schrijf) in te halen…

Zaterdag was het tijd om met de mensen van de ‘party squad’ app op pad te gaan, het is een verzameling aan mensen die allemaal van veel dingen doen houden! Precies mijn ding! We gingen naar Cas Abou, een pareltje van een strand waar ik genoten heb van mijn nieuwe aangeschafte opblaas-donut & mijn Decathlon snorkel die ondertussen de hele wereld heeft. Dat zorgde voor prachtige plaatjes en een flinke kleur na een hele dag in de zon! Zaterdagavond hebben we gezellig gegeten op mijn balkon waarna het tijd was om.. * tromgeroffel* jahooor te dansen met de voeten in het zand!! Zanzibar is de place to be op zaterdag. Ik denk zo maar eens dat ik daar wel elk weekend ga zijn, wat een muziek!! Schudden met die billen en chillen maar.

Eerder in die week was ik geappt door een nieuwe collega om samen te gaan kiten, en zo geschiedde op zondag! Samen met mijn vriend Mitchell die hier al op het eiland woont zijn we met zijn drieën gaan kiten. Wat is het water hier zout, ik was een paar keer gecrasht, maar ik word tot 2026 niet meer verkouden hoor haha. Er is ook hard om mij gelachen, de eerste paar meter is een stuk zeewier waar je doorheen moet waden. Als je mij een beetje kent dan weet je dat ik PANISCH ben voor iets aan mijn voeten in het water en zeker als ik het niet kan zien. Het was een heel avontuur om uit te varen, maar na een hoop doorzettingsvermogen heb ik heerlijk 1,5 uur kunnen kiten. Na een lunch met Mitchell zijn vriendin en de familie was het tijd om zondagavond KEIHARD in te storten!

Overall is het hier super, ik voel me thuis, ondertussen ben ik begonnen met werken en staat er elke dag nog wat leuks / spontaans op de planning. Natuurlijk denk ik vaak aan jullie en zou ik het allemaal heel graag met jullie delen, maar ik zit nu nog op 939.430.950 roze wolken en ik kom er nog even niet vanaf!!

Hieronder nog wat foto’s voor de sfeerimpressie.

BIG LOVE DUSHI’S.

Saludos kordial,

Irina

 

Pin It

Bon bini!

Beste allemaal,

Omdat het leuk is om deze verhalen later terug te lezen, niet iedereen instagram heeft en het natuurlijk gewoon onwijs leuk is om te schrijven bij deze een blog over mijn avonturen op Curaçao. Voor wie het niet weten, ik woon per 5 augustus 2019 voor een aantal jaren op dushi Korsou. Ik woon in Jan Thiel, de wat populairdere wijk op Curaçao. Vlakbij zijn leuke restaurants en zeker niet onbelangrijk, ook de leuke feestjes. Ik ben dan wel net 28 en niet meer het feestbeest, maar wel single (nieuwe mensen ontmoeten gebeurd niet binnen), en ik hou ontzettend van dansen en socializen!

Ik woon nu al een paar dagen op het eiland, maar hieronder komt een stukje wat ik in het vliegtuig schreef:

”Daar ga je dan, met 825 km per uur door de lucht, ik zit bij het raam bij de vleugel. Economy class maar met lekker veel beenruimte. Na wat speuren heb ik het beeldscherm gevonden vanuit mijn beencompartiment. Fijn, ik kan film kijken. Niet dat hier veel van terecht komt, binnen no-time ben ik knock-out. Alle stress van het inpakken, herpakken, aanslepen van extra koffers en het net op tijd binnen rollen van het vliegtuig achter me gelaten. Ik zit. Ik zit.. Ik ga.

Het afscheid is achter de rug, niet veel heftige tranenbedoelingen. Het wordt bijna routine. Begrijp me niet verkeerd, het betekend niet dat je mensen minder gaat missen dan voorheen. Integendeel, hoe vaker je weggaat, hoe meer je meemaakt met je vrienden en familie, des te meer je ze mist. Maar ook des te meer ik zeker ben van de zaak dat ze er hoe dan ook altijd voor me zullen zijn. Je bent en gaat alleen, maar zo heb ik me geen moment gevoeld, dankzij jullie. Maar ah fijn, het afscheid zit er op en ik heb er zin in. Zoveel zin in.. Nu is mijn uitzicht de oceaan. Ik heb er geloof ik nu al een uur naar zitten staren. Waarom fascineert de oceaan mij zo? Dit terwijl ik ZO ontzettend bang ben van alles wat erin zit. Wie heeft het nut van zee-egels en kwallen verzonnen? Om het maar niet te hebben over glibberige vissen. Toch ben ik het liefst met, bij of op het water. Dit trekt mij ook zo ontzettend aan het leven op een eiland. Ik mag straks elke dag bij de zee zijn!!

Zo graag zelfs dat je bereid bent om er de halve wereld voor over te vliegen, niet alleen voor het werk, wat maandag 12 augustus begint. Tot die tijd ben ik nog even vrij. echt vrij, zo voelt het nu! Geen verplichtingen behalve mijn hele to-do lijst aan taken afwerken (hellepie) maar wel vrij in wat ik wil doen. Veel mensen hebben de afgelopen weken gezegd je bent een powervrouw, dat je dit doet! Ik voel het niet zo, ik doe gewoon wat ik leuk vind, en daarin ben ik dit jaar heel egoïstisch geweest. Het werd tijd om even mijzelf op een te zetten, iets wat ik niet graag doe en me ook dagelijks schuldig over voel. Maar het voelt goed. Je laat je dierbaren achter maar het is nu even tijd voor iets anders. Vrijheid, werk (dat is niet belangrijk, zeker niet, maar ik vind het gewoon zo leuk) en dansen met de voeten in het zand.

Change of scenery om het maar even zo te zeggen. Ik wil jullie ontzettend bedanken voor alle steun en support, lieve woorden en cadeau’s. Zonder jullie geen plezier en liefde in het leven! Ik hou jullie op de hoogte, vanmiddag mijn nieuwe huis bekijken en intrekken. Om vanavond gezellig met mijn nieuwe collega’s eens het strand te gaan bekijken en te genieten van ons nieuwe tijdelijke leven.

Dikke kus, Ayo, Irina.

 

Pin It

The Grand Final, going home

Hello everybody,

I am currently writing this from my phone while I am still on Waiheke Island in New Zealand. Tomorrow I will be flying to the United Kingdom, London. This marks the end of my world trip and man,  oh man it went fast. I hoped to update you more often but WiFi and no laptop for most of the time made it hard. I would like to go through few of the most asked questions I get and just my overall feeling at the moment and of this trip. Sorry for any spelling mistakes this is just a quick and easy witten blogpost from my phone.

Kitesurfing in Dakhla

For those of you who don’t know me just a quick explanation. When I was 25 in November 2016 me and my boyfriend Mike went on a world working-holiday trip. We started of in Zanzibar, Tanzania where we worked as managers for a kiteschool. After four months we went to Morocco to work in the desert as kitesurf instructors for four months again. After we finished our work in the desert we travelled through Morocco for a month and hit Tarifa in Spain for a week to kitesurf. After that we went home. Mike decided to stay home at the end of August & I continued travelling again in September to Australia with my cousin for a month. Me and my cousin went to Bali where she had to go after a few days, back to work. I stayed in Bali for a month and Mike came to visit me for two weeks. After Bali it was time for me to go to New Zealand for six weeks. The first four weeks I worked as a nanny and groom in Rotorua on the northern Island of New Zealand. The last two weeks I travelled around the northern island. Now it is time for the last part of the trip and that is London for a week to get used to the cold and get into the christmas sphere.

One of the questions I get asked the most is what has been your favorite place? I must say this is a hard one but I think Morocco.. It is just like going back in time and the whole country is so magical. BUT New Zealand is by far the most beautiful country I ever visited. No words can describe the beauty of this country. They are both magical!

Did I ever regret going away for so long? Not one second of it. Of course there were times that it was very hard, because of work or the circumstances we were living in but overall this year has brought me more good than bad.

How much money do you need to go away for a year? It depends, I was working quite a lot as well but mostly for accommodation and food so i could not save much. It was’t about making much money for me anyway. I wanted to experience things, I wanted to see how I cope with stuff in different environments, how the people are at the other side of the world ensofort. I went away with 5000 euro. I come back with absolutely nothing. That was also my goal, otherwise I would have stayed for longer. I must say I am a GLAMPACKER who likes going out for dinner and the more expensive hostels. So if you are really on a budget and don’t mind eating noodles or couchsurfing you can stay away for much longer. I also refuse to have a backpack, I have a perfectly fine 4×4 suitcase. If you know me don’t start laughing, I also brought my glitterdresses. You have to stay true to your inner self!

Have you met a lot of people on your trip? Yes I have, if they are friends for life? Probably not but I wasnt searching for them. I was searching for stories, learning about people and what motivates them in life. I wanted to learn how to get along with everybody and to never judge someone. A day in a hostel is the same as your first schoolday. You meet new people all the time and you are making friends, (mostly shortterm) all the time! That’s the awesome thing about travelling. If you know someone for a day you just hang out with them as if you know them for many years already.

Travelling has made me realize you dont need much in life. Some clothes, sun cream and a little make up and a glitterdress and not to forget my beloved kites are enough to make a trip awesome. Good company makes it complete. As long as I am travelling somewhere close by the sea I am at my happiest self.

What did I miss the most? No doubt, my friends and family. And cooking, I almost didn’t cook for a whole year! Can you imagine? Still I ate very healthy though. I even lost weight instead of gaining which is the normal average while travelling. But my work was always very heavy and it made me fit!

Am I done with travelling? The answer is no. I still havent seen most of Asia and Norther  or Southern America so that is the next step! Oh and Eastern Europe to keep it a little bit more closer to home. When the next time will be? No idea. But the hunger is still here.

Has the last year changed me? That is for you to see, i don’t think it has. But other people can probably judge that better. I am more relaxed, and more comfortable with myself as I spent a lot of time on my own as well. The only thing that has changed is that I don’t want to migrate anymore. I always wanted to live somewhere else but probably the Netherlands will be the place I end up. There is no place like home 😘 See you soon  everyone, thank you for the endless support & calls and visits!

 

Xoxo Irina

Pin It